Galatasaraylılığımı pekiştiren ilk futbolcu Cevat Prekazi

15/11/2026

Yorum Yok

36 Görüntülenme

8 dakika

Herhangi bir spor kulübüne aidiyet hissetme çoğu zaman bir süper kahraman gibi gördüğünüz sporcuyla bağ kurduğunuzda oluşur. Benim de Galatasaray bilincimin oturduğu ilk dönemlerde bağ kurduğum ve hayranlık beslediğim ilk futbolcu Cevat Prekazi’dir. Galatasaray’ın Avrupa kupaları tarihinde ilk kez yarı finale çıkmasını sağlayan Monaco maçında neredeyse orta sahadan attığı golü canlı izlediğimde gözlerime inanmamıştım. Kendisini geçen hafta maalesef kaybettik.

Cevat Prekazi, Galatasaray’ın 14 yıllık şampiyonluk özlemini bitiren ve Avrupa’da yarı finale yükselen takımın simge isimlerinden biriydi, bana göre en önemli parçasıydı. Prekazi, geçen hafta Pazar günü 8 Kasım 2026’da Belgrad’da, 69 yaşında kaybettik. Tüm Galatasaraylılar gibi benim için de kaybı, kulübün uzun bir başarısızlık döneminin ardından yeniden büyük başarılar kazanmaya başladığı dönemin en sevilen futbolcularından birine vedaydı (Bkz: https://www.aa.com.tr/tr/spor/galatasaray-efsane-futbolcusu-cevad-prekazi-icin-bassagligi-mesaji-yayimladi/4116608).

Tabii ben o dönemde yaşım itibariyle bu başarısızlık dönemini hatırlamıyorum, sadece “14 senedir şampiyon olamıyoruz” baskısı olduğunu çok net hatırlıyorum. Bu hissiyatı anlamanız için bugün içinde bulunduğumuz son 12 senedir şampiyon olamayan Fenerbahçelilerin duygu, düşünce ve reaksiyonlarına benzer bir ortam olduğunu düşünün.

Derwall döneminde yükselen yıldız

Ben de şahsen o baskıyla daha çocuk yaşta (8 yaşındaydım) 1985-86 sezonunda Beşiktaş, averaj farkıyla Galatasaray’ın önünde şampiyonluğa ulaştığında (her iki takım da 56 puandaydı) çok üzülmüştüm. Gözümden yaşlar geldiğini hatırlıyorum. O dönemde Galatasaray’ın bana göre hak ettiği şampiyonluğu averajla kaçırmasını içime sindiremiyordum. Aslında 1985 yılında Galatasaray şampiyonluğu averaj farkıyla kaçırsa da gösterdiği performansla sonraki sezonlarda çok başarılı olacağının sinyalini vermişti. Jupp Derwall’in liderliğinde kurulan takımın ilk sezonunda Prekazi çıktığı 35 maçta 9 gol ve 9 asistle oynadı.

Ertesi sezon bu uzun bekleyişi sona erdiren takımın en önemli oyuncularından biri yine Cevat Prekazi’ydi. Ben dahil herkes onu kederimizi bitiren takımın beyni olarak görüyorduk. O yüzden onu daha çocuk yaşımda Galatasaray’la bağımı güçlendiren bir süper kahraman olarak algılıyordum. Hele Neuchâtel Xamax’a ilk maçta 3-0 yenilip daha sonra 5-0 yendiğimiz efsane maçta Galatasaray’ın golcüsü Tanju’ya yaptığı muhteşem asistleri ve Monaco’ya yaklaşık 40 metreden attığı efsane frikik golünden sonra gözümde iyiden iyiye kahramanlaşmıştı.

Arnavut inadı

Prekazi, 18 Ağustos 1957’de, o dönem Tito’nun Yugoslavya’sında, bugün Kosova’daki Mitroviça’da doğdu. Aslen Arnavut’tu. Zaten hayatını da kanından gelen bu ‘Arnavut inadı’na uygun olarak yaşadı. Dönemin Yugoslavya’sında futbolcuların 28 yaşına kadar yurt dışına transfer hakkı olmadığı için ancak 1985’te ayrıldı vatanından. Önce altı ay kadar ABD’de salon futbolu oynadı. Sonra da hayatını değiştirecek o telefonu aldı (Bkz: https://gazeteoksijen.com/spor/bazen-deli-bazen-dahi-bir-cevad-prekazi-portresi-295536)

Galatasaray’da henüz ilk sezonunu tamamlamış olan Yugoslav kaleci Zoran Simoviç, yöneticilere Prekazi’yi önerir. Yönetim ise o esnada bir başka Yugoslav ismin, Edin Bahtiç’in peşindedir. Bahtiç’in sakat oluşunun ortaya çıkması, yöneticileri Simoviç’in isteğine kulak vermeye yönlendirir. ‘Simo’ da Hajduk Split’ten takım arkadaşı olan Prekazi’ye kefildir zaten, ona göre Prekazi’nin frikik atışlarının yüzde 90’ı goldür.

İşçi bir babanın ve ev hanımı bir annenin altı çocuğundan biri olan Prekazi 1985 yılında Jupp Derwall’in çalıştırdığı Galatasaray’a transfer oldu (Bkz: https://www.galatasaray.org/haber/kulup/camiamizin-aci-kaybi-cevad-prekazi-hayatini-kaybetti/61353)

Fark yaratan bir oyuncu

Onu farklı kılan, sol ayağı, oyun görüşü, isabetli pasları ve uzaktan şutlarıydı. Frikikleri kadar, takım arkadaşlarını gol pozisyonuna sokabilmesiyle de öne çıkıyordu. 1985–1991 arasında Galatasaray’da oynadı; ardından Altay ve Bakırköyspor’da kariyerini sürdürdü. O dönemde daha çocuk yaşımda Prekazi’nin Galatasaray’dan ayrılışına, Altay ve Bakırköy gibi Galatasaray’dan daha düşük kalibre Türk takımlarında oynamasına hiçbir anlam verememiştim. Onun gibi bir Galatasaray kahramanının kariyerinin sonuna kadar Galatasaray’da oynaması, jübilesini de Galatasaray’da yapması gerekiyordu. Hakkını vermek için bu imkanlar sağlanmalıydı. Tabii futbolun nankör bir spor dalı olduğunu o yaşlarda öğrenmiş olduk.

Türkiye’den ayrıldıktan sonra Belgrad’a döndü.

5 maddede gözümdeki Prekazi

Benim nezdimde Prekazi’nin yerini özellikle 5 unsur açıklıyor:

1) Uzun bekleyişi bitiren şampiyonluk: Galatasaray, 1986–87 sezonunda 14 yıl sonra lig şampiyonu olduğunda Prekazi takımın önemli parçalarındandı. Şampiyonluğun kesinleştiği Eskişehirspor maçında gol de attı. Ertesi sezon gelen 1987–88 şampiyonluğunda da kadrodaydı. Bu yüzden onu izleyen kuşak için Prekazi, yıllarca süren hayal kırıklığının ardından gelen sevincin yüzlerinden biriydi. Bence Prekazi’yi Galatasaray tarihinde özel yapan, taraftarın umutlarının yeniden büyüdüğü yıllarla özdeşleşmesiydi.

2) Avrupa’da başarıya inanılmasını sağlayan takımın başrol oyuncularından olması: Mustafa Denizli yönetimindeki Galatasaray, 1988–89 sezonunda Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı finale çıktı. Bu yolculukta Neuchâtel Xamax karşısındaki 3–0’lık yenilginin 5–0’lık galibiyetle tersine çevrilmesi ve ardından Monaco’nun elenmesi, kulübün Avrupa hafızasının temel anları arasına girdi. O dönem Galatasaray’ın Şampiyon Kulüpler Kupası gibi Avrupa’nın en iyi takımlarının mücadele ettiği turnuvada yarı finale çıkması büyük başarı sayıldı ve Türk takımlarının özgüvenini artırdı. O sene elde edilen başarılar Avrupa’da Türk takımlarının 90’lı ve 2000’li yıllarda başarılı olmasının başlangıcı olarak sayılıyor. Bu özgüvenle Galatasaray, 2000 yılında Arsenal’i eleyerek UEFA Kupası’nı ve 2001 yılında da Real Madrid’i yenerek Süper Kupa’yı kazandı.

3) Prekazi’nin en unutulmaz anı: 15 Mart 1989’daki Monaco maçıydı. Galatasaray ilk karşılaşmayı deplasmanda 1–0 kazanmıştı. Köln’de oynanan rövanşta Prekazi, yaklaşık 40 metreden attığı golle takımını öne geçirdi. Maç 1–1 bitti ve Galatasaray toplam 2–1’lik sonuçla yarı finale yükseldi. Bu gol Prekazi’nin taraftar gözünde gerçek anlamda efsaneleşmesini sağlayan goldü. Çünkü o gol güzelliğinin yanında (dünyada gelmiş geçmiş çok az futbolcu o mesafeden frikikten gol atabilir, çok istisna bir goldü, estetik olarak da harikaydı), Galatasaray’ın Avrupa’nın en büyük kulüp turnuvasında son dört takımdan biri olmasını sağladı. İşte Galatasaray’ın Avrupa kupalarındaki başarılarına kapıyı açan o efsane golü Prekazi’nin anlatımıyla dinleyelim: https://www.youtube.com/watch?v=jGNdFD40kTI

“Topun canı vardır”

Bu efsane golle ilgili Prekazi’nin söylediklerini tam metniyle sizinle paylaşayım: “Bak kardeş; topun canı vardır, bunu bilmezsiniz. Canı isterse gider gol olur, istemezse direkten döner; gene içeri girmez. İlk devre attığım frikik daha güzeldi ama topun canı içeri girmek istemedi demek ki. (…) Kaleci (Jean-Luc Ettori) de biraz enayilik yaptı, baraj kurdurttu. 30 metre mesafe var zaten, baraj kurmaya gerek yok. Baraj önünü kapattı onun. Kaleye baktım, o barajla meşguldü. Ben de hakeme ‘dokuz metreye açılsınlar’ diyordum. Kalecinin topa bakmadığını görünce koşup vurdum.”

Maçtan önce Dale Carnegie’nin yazdığı bir psikoloji kitabını okuyan Prekazi, her şeyin psikolojiyle ilgili olduğunu anlar. Hep güzeli düşünür ki, sonu da güzel olsun. Kendi kendini motive ettiği bu çalışmanın yanında uğuru da vardır, ayağının altı kaşınmaktadır. Yetenek dışında golü getiren bu etmenlerin üçüncüsü ise devre arasında olur, ayağını sıkan ayakkabıyı değiştirmesi Mirsad Kovaçeviç tarafından engellenir. Gol, bir başka biçimde “ben geliyorum” demiştir zaten.

4) Futbolu bıraktıktan sonra da Galatasaray’la bağını koruması: Kulübü sürekli takip etti, İstanbul’a geldi, maçlara katıldı; sevincini de eleştirilerini de paylaşmayı sürdürdü. Bu aidiyetin en dokunaklı göstergesi, vasiyeti üzerine cenazesinde Galatasaray formasına yer verilmesiydi. Belgrad’daki cenaze törenine Galatasaray ve Partizan temsilcileri birlikte katıldı (Bkz: https://www.galatasaray.org/haber/galatasaray-haberleri/camiadan-haberler/cevad-prekazi-son-yolculuguna-ugurlandi/61368)

5) Futbolcu rol modeli: Onu sahada izleyenler için bir şampiyonluğun ve bir Avrupa gecesinin canlı hatırası; daha genç taraftarlar içinse ailelerinden dinledikleri Galatasaray hikâyelerinin unutulmaz sol ayağıydı. Prekazi futbol kabiliyeti çok yüksek, çok istinai bir futbolcuydu. Bunun yanında karakteri de insanlara çok sempatik geliyordu. Dürüst, istediği zaman yürekten oynayan, duygusal ve her zaman bizden biri gibiydi. O yüzden Türk futbolcularına kabiliyetli olsunlar veya olmasınlar her koşulda Prekazi gibi yüreklerini koyarak hareket etmeleri gerekir. Ayrıca Prekazi’nin Türk futbol camiasına bana göre öğrettiği en önemli şey, en içinden çıkılmayacak durumda bile özgüvenlerini kaybetmeden direnmenin, duruma isyan etmenin ve skoru hiç beklenmedik bir pozisyonda dahi değiştirebileceklerine inanmalarının önemiydi.

Kendini iyi tanıyan bir sporcudan anekdotlar

Son olarak Prekazi’nin aklındakini saklamadan konuşması bile bize sempatik geliyordu. İşte size Prekazi’den bir anekdot:

“Eğer Prekazi 90 dakika koşsaydı, o zaman Türkiye’de ne işi vardı? Ne zaman hakkımı istersem sorunlu oluyorum. Neden? Çünkü Prekazi’nin kalbi temiz. Hiç kimseye dalkavukluk etmez, dürüstlüğü sever. Hiç kimseyi kırmaz. Sinirli, biraz da kavgacı. Evet, doğru; yapım böyle. Ama kimsenin kalbini kırmak istemem. Kavga ettiğim biriyle ertesi gün konuşurum. Ben rahat uyuyorum.”

Kendini tanıdığını gösteren bir başka anekdot:

“Öyle pres yapacağım, her yere koşacağım… Yok bende öyle şeyler. Ben iyi paslar atacağım, frikik atacağım, oyunun skorunu değiştirecek hareketler yapacağım. Çünkü hep böyle oynadım futbolu. Fazla koşmayı ve çalışmayı sevmeden. Bir eksiğimiz de bu…”

Prekazi, inanmış bir sosyalistti, röportajlarında bunu hiç saklamayacaktı. Yugoslavya Ulusal Marşı’nın telefon zili olmasından Che Guevara fotoğraflı çakmağına kadar her şeyiyle hem de.

Galatasaray’dan kırgınlıkla ayrılmasının anısı henüz tazeyken 1994’teki Monaco maçından önce Milliyet’in eski kadroyu toplayıp forma giydirerek fotoğraf verme teklifini “Beni hiç kimse arayıp sormadı. O formayı bir daha giymem” diyerek reddeder. Ancak 2000’li yıllarda barış sağlanır. Şöhretler maçlarına davet edilir, defalarca kulüpte ağırlanır.

Prekazi kimdir sorusuna yanıtı

Prekazi hakkında pek çok şey söylenebilir. İyi futbolcu, müthiş frikikçi, büyük zekâ, sağlam bir sosyalist, deli, dahi… Ancak hepsinin ötesinde bir gerçek var ki, Cevad Prekazi’yi efsaneleştiren de buydu belki: Her şeyden önce ‘insan’dı o.

Kendisine “Prekazi kimdir?” diye sorulduğunda kendi kendini aşağıdaki sözlerle tasvir eder:

“Dürüst, herkese inanır. İnsanları, hayvanları çok sever. Çok çabuk sinirlenir. Küçük bir şey için her şeyi yapabilir. 5 dakika sonra her şeyi unutur. Hiç kimseden korkmaz, hiç kimseye boyun eğmez. Kavgaysa kavga, küfürse küfür, sevgiyse sevgi. Kin beslemez, sözünde durur. Kıvırmaz, arkadaşı için ölüme bile gider. Kapısı herkese açık. Hayatı çok sever.”

Hayatı çok seven ve hayatımıza renk katan Galatasaray’ımıza Avrupa kupalarındaki başarılarının kapısını açan Cevat Prekazi’yi rahmetle anıyoruz. Kendisini hep hayatımıza kattığı heyecan ve güzelliklerle hatırlıyoruz. Nur içinde yatsın.

 

Bonus: Cevat Prekazi’yi henüz tanımamış olanlar için 32. programında yayınlanan kısa belgeselini izlemelerini tavsiye ederim:

https://www.youtube.com/watch?v=uNRKT54b_o4

 

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir